Le Gourmand Belge http://www.legourmandbelge.be De Belgische Foodie Blog Thu, 17 Apr 2014 13:11:46 +0000 en-US hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.9 Het Land Aan De Overkant, Leuvenhttp://www.legourmandbelge.be/het-land-aan-de-overkant-leuven.html http://www.legourmandbelge.be/het-land-aan-de-overkant-leuven.html#comments Wed, 16 Apr 2014 19:41:14 +0000 http://www.legourmandbelge.be/?p=3585 Het Land Aan De Overkant is in Leuven een gekende zaak met reeds vele jaren op de teller. Ik was er zelf al eens te gast aan het prille begin van mijn gastronomische ontdekkingsreis, nu meer dan tien jaar geleden. Het nineties aandoende interieur was niet helemaal mijn ding en dus verdween de zaak voor lange tijd van mijn radar. Daar verscheen het weer nadat ik positieve signalen had opgevangen over de samenwerking met een jonge, nieuwe chef: Wim Dejonghe (30). Ondertussen is laatstgenoemde zes jaar aan de slag in Het Land a/d Overkant en zelfs mede-eigenaar. Toen ik op Facebook zag dat ook het interieur een update had gekregen voorzag ik het restaurant van een plekje op onze neverending to do list.

Zo kwam het dat ik er enkele weken terug op zaterdagavond een tafeltje had gereserveerd. Het restaurant is langs de Leuvense ring gelegen en dus vlot bereikbaar, met voldoende parking in de buurt. Bij binnenkomst werden we ontvangen met een warme glimlach en naar onze tafel gebracht, alwaar het interieur de nodige indruk op ons maakte. De combinatie van natuurlijke materialen, kunst, warme kleuren en aangenaam licht viel alvast in de smaak. Tafellinnen werd achterwege gelaten zodat de mooie ruwhouten tafelbladen blikvanger konden spelen. De stoelen waren comfortabel en het zicht op het leuke terras deed me alvast een zomerse lunch boeken in mijn gedachten.

Maître, bezieler en mede-eigenaar Luc Roelandt, een jurist nota bene, bracht ons met veel passie zijn aperitiefkaart met daarop voor elk wat wils. Uit de selectie met bieren (Kessel Blond en Faro Girardin), schuimwijnen en een non-alcoholisch appelsapje van autochtone rassen koos mijn eega voor veilig met een glaasje uitstekende Champagne Jacques Lassaigne, Brut Reserve 100% Chardonnay (€ 13). Zelf opteerde ik op aanwijzen van Luc voor de iets avontuurlijkere Fêtembulles 2013 Chenin van Jean-Pierre Robinot, L’Opera des Vins uit de Loire (€ 11), wat een zeer lekkere starter was. Friszurig, misschien net iets té voor sommigen, maar daar hou ik net van. Perfect.

land-aan-de-overkant-leuven

Bij het aperitief werd de tafel voorzien van wat schnabbels: olijfjes, zuurdesembrood, zelf bereide lentesla en een zeer smaakvolle verse haringsla.

Het Land Aan De Overkant biedt standaard een vijfgangen menu voor € 64 dat je kan uitbreiden naar zes (€ 72) of zeven (€ 80) gangen. De, trouwens over alles zeer goed geïnformeerde en uiterst behulpzame dame die ons bediende, wist ons te vertellen dat de gerechten wel eens wat klein zouden kunnen uitvallen en daarom kozen we voor het zesgangen menu. Achteraf gezien bleek dat zeker niet nodig, vermits de borden normale porties bevatten voor een restaurant van dit niveau. Het werd zelfs nog een hele opgave om het dessert naar binnen te werken.

Aangepaste wijnen kostten € 8 per glas en omdat dit Leuvense restaurant toch gekend is om zijn uitstekende wijnreferenties was ik niet van plan om dit aan me voorbij te laten gaan. Het zou een prima beslissing blijken.

land-aan-de-overkant-amuse

Als eerste gang kwamen drie amuses, terwijl men ons aperitief nog eens bijvulde (extra punten!). Ze kwamen samen op tafel en ik startte met het kommetje dashi, waarna ik me waagde aan een soort kroepoekje met verse grijze garnalen om af te sluiten met een delicieus stukje carpaccio van veertig dagen gerijpt Holsteiner rund, afgewerkt met oude kaas.

land-aan-de-overkant-hapje

Er verscheen ook een stukje brood op tafel, maar we onthouden daarvan vooral de overheerlijke boter met limoen en verse platte kaas.

Na lediging van de aperos kwam de sommelier van dienst aanzetten met de eerste wijn. Mooi uit een karaf en perfect op temperatuur. Of ik misschien een foto mocht nemen van de fles? “Natuurlijk meneer! Vivino of Wine Searcher?”, waarna hij me, Vivino gebruiker zijnde, met de nodige argumenten ervan overtuigde om toch eens de Wine Searcher app uit te proberen.

De wijn was trouwens een bio dynamische Weingut Wittmann Silvaner Trocken uit 2012. De kruidige wijn met hinten van groene appel en witte peper vond ik uitermate lekker, maar achteraf zou blijken dat ik dat van élke wijn in dit restaurant vond. Ik dronk ze allemaal graag, ook los van het gerecht.

het-land-aan-de-overkant-voorgerecht

De eerste der gerechtjes was traag gegaarde zalm met Granny Smith, selder en lavas. Een ideaal voorgerechtje, perfect met de wijn.

Het tempo was niet te hoog, maar men zat zeker ook niet stil. We hebben ons nooit moeten haasten om voort te maken met de wijn of het eten en we hebben ook nooit zitten wachten op een volgende gang. Desondanks was het ruim laat op de avond toen we het pand verlieten. Een goed teken, vind ik dat.

het-land-aan-de-overkant-leuven

Het tweede voorgerecht, de eigenlijke extra (zesde) gang, volgde snel. Het was een uitstekend bordje met een ravioli van krab en ricotta, geserveerd met een bisque van krab, romanesco en lamsoor. Hierbij stelde men met veel schwung een Riesling voor, met name de 2012 Domaine Rietsch, Stein uit de Franse Elzas. Niet een typische (half-)zoete Riesling, maar een frisse variant met slechts 2g restsuiker. Prima gepaired met de jus van krab en de verse pasta.

land-aan-de-overkant-voorgerecht

Wat volgde was een stukje forel uit onze Ardennen, gegaard in gezouten boter, met puree van raap, een beurre blanc met citrus en gefermenteerde groeten. Nu moet ik zeggen dat ik niet meteen de grootste fan ben van die typische forelsmaak, maar daarvan was hier geen sprake. Uiteraard proefde je wel forel, maar zonder die soms veel te sterke smaak. Zoals het hoort, dus.

De, wederom prachtige, wijn was ditmaal van Italiaanse origine: een Angiolino Maule Sassaia, een blend van Garganega en Trebbiano.

land-aan-de-overkant-vis

Als pairing met het volgende, laatste visgerecht serveerde men dan een zeer mooie orange wine. De Kmetija Stekar Sivi Pinot Letnik 2011 bleek met zijn lekker ronde body prima bij de qumquats en de eerder zoete wortelgroenten die het stukje tong met pompoen en schapenzuring vergezelden. Lekker, lekker.

land-aan-de-overkant-mes

Ondertussen beseften we dat de zes gangen wel eens teveel zou kunnen worden en dan moesten we nog aan het hoofdgerecht beginnen. Daarvoor verscheen eerst een prachtig mes van Tim Wagendorp op tafel, voorafgaand aan een zeer mooie rode wijn. Het Portugese Niepoort, dat we vooral kennen van hun Porto, maakt blijkbaar ook wijn en hiervan mochten we een Verde Tinto, Vinho Verde uit 2012 proeven. Prachtig. En dat eens te meer in combinatie met een van mijn favoriete stukjes vlees: een spieringkotelet. Hier gegaard in zoutkorst en geserveerd met onder andere asperges, zwarte olijven en een soort chorizo. Het water komt me spontaan in de mond als ik eraan terug denk. Top.

land-aan-de-overkant-hoofdgerecht

het-land-aan-de-overkant-hoofdgerecht

Of ik nog een glaasje dessertwijn wilde? Na deze fantastische selectie wijntjes kon ik hiertegen onmogelijk nee zeggen. Het werd een atypische Kroatische Kozlovic, Muskat Ruza. Een rosé dus. Niet te zoet, maar eerder fris en fruitig. Wat dan weer prima paste bij het nagerecht: een gedeconstrueerd stukje fruittaart met basilicumijs. Niet slecht, maar voor mij toch iets onder het niveau van de andere gerechten. Het zag er wel heel leuk uit.

land-aan-de-overkant-dessert

Bij de met veel zorg geserveerde koffie en thee kwamen nog voldoende zoetigheden, zoals daar waren: capuccino met roomijs, brownies, hazelnootjes, citroencake en een extra dessertje met donkere chocolade, pompelmoes en bloedappelsien.

land-aan-de-overkant

We konden werkelijk geen pap meer zeggen en ik stond ook wel een beetje op mijn hoofd na al die lekkere wijntjes. Het arrangement met zes glazen aan € 8 per stuk zorgde wel voor een iets duurdere rekening, maar de kwaliteit was sine qua non. Voor een totaalprijs van € 244 stapten we met een zeer ronde buik en een bijzonder goed gevoel buiten uit dit mooie restaurant.

land-aan-de-overkant-rekening

Wat onthouden we van Het Land Aan De Overkant

Chef en mede-eigenaar Wim Dejonghe (30) serveert een mooie, pure keuken met producten van topkwaliteit. Je kan ze degusteren in een warm, gezellig ingericht restaurant, waar ook intrigerende kunst een plaats heeft gekregen. De mooie gerechten, geserveerd op al even mooie borden die volledig in de lijn van het interieur liggen, worden gepaired met prachtige wijnen. Dit alles aan tafel gebracht door enthousiaste mensen met kennis van zaken. Voor mij is dit zonder twijfel het beste wat Leuven momenteel te bieden heeft op gastronomisch vlak.

Het Land Aan De Overkant

Léon Schreursvest 85, 3001 Heverlee

016/22.61.81 - www.hetlandaandeoverkant.be

Interieurfoto via de Facebook pagina van Het Land Aan De Overkant

]]>
http://www.legourmandbelge.be/het-land-aan-de-overkant-leuven.html/feed 0
Luzine, Jeroen Meus – Leuvenhttp://www.legourmandbelge.be/luzine-jeroen-meus-leuven.html http://www.legourmandbelge.be/luzine-jeroen-meus-leuven.html#comments Tue, 08 Apr 2014 10:42:58 +0000 http://www.legourmandbelge.be/?p=3558 Mijn laatste passage bij het Leuvense Luzine was weeral bijna vijf jaar geleden. Niet dat ik al die tijd niet meer wilde weerkeren, maar maanden op voorhand een tafel boeken is niet mijn stijl. Hoogstens een paar weken op voorhand is het beste dat ik kan doen. Mede daarom ben ik ook nooit in Oud Sluis geraakt, maar dat terzijde.

Om te gaan dineren in het restaurant van Jeroen Meus en zijn kompanen moet je ruim op tijd een mailtje sturen of je mag het vergeten. Meus is dan ook een dagelijkse gast in veel Vlaamse huishoudens met zijn kookprogramma, wat de populariteit van ‘s mans restaurant natuurlijk een enorme boost gegeven heeft. Het is hem en zijn partners gegund.

Partners inderdaad, want Luzine is meer dan Meus. Hij runt het samen met zijn echtgenote Stephanie en mede-chefs Didier De Roover en Koen Tossyn. En waar bij eerdere bezoeken de kaart nog vakkundig werd uitgelegd door Jeroen zelve is de kans dat we hem vandaag nog aantreffren in Luzine behoorlijk kleiner. Een mens kan niet alles doen, natuurlijk.

Maar niet getreurd: we willen graag eten bij Luzine en niet bij Jeroen Meus, als u begrijpt wat ik bedoel? Dit gastronomisch restaurant krijgt immers een aantrekkelijke vijftien op twintig van Gault & Millau en met al die fijne herinneringen keek ik er erg naar uit om terug te keren. Voor de lunch weliswaar, want zoals ik al zei is hier dineren een lange termijn planning. Een vrijdagse lunch valt daarentegen nog mee: slechts drie weken op voorhand te reserveren. Dat kon nog net.

Het restaurant bevindt zich in de oude Marie Thumas fabriek aan de Leuvense Vaart, te Wilsele. Deze betonnen brok vergane glorie huist naast Luzine ook een wijnhandel, een fitness en god weet wat nog allemaal. Je kan er binnenrijden langs de zijkant van het gebouw, maar dat moet je wel weten. Je rijdt dan ook gewoon een soort doolhof in waar je al snel niet meer weet waar je precies bent. Zo verging het mij alleszins en zodoende zette ik mijn auto snel langs de kant en na begrepen te hebben dat ik op het verkeerde verdiep zat nam ik de trap naar beneden alwaar een grote kandelaar me uitnodigend in de ogen keek. Hier moest ik zijn.

Eenmaal binnen kom je terecht in een andere wereld. Luzine is kitschy chic ingericht met donkere kleuren, gouden lusters en schilderijen met knipoog. De tafels zijn ruim, de zetels comfortabel. Daglicht was er niet te bespeuren tijdens onze lunch. Er zijn wel degelijk ramen, maar die bevinden zich in een tweede gedeelte van het restaurant, wat niet geopend was voor de lunch. Ik heb er al aan een raam gezeten en ik moet spijtig genoeg zeggen dat het uitzicht even mistroostig is als het pand waarin het restaurant gevestigd is.

Ik zette me aan de grote bar en merkte dat er voor de toog nu ook twee tafels stonden, daar waar er vroeger een salon was om rustig het menu te besnuffelen met een lekker drankje. Die acht extra couverts zijn natuurlijk wel volledig te begrijpen als je weet hoeveel reservaties deze zaak te verwerken krijgt. Ik vond desalniettemin wel dat het wat sfeer wegnam.

Aan de bar zaten collega Frank en ik ook niet bepaald slecht en we besloten dan ook om onze aperitief daar te nuttigen. We kozen beide een Sekt Cuvée Henri, Solter, welke mij met al zijn mineraliteit zeer kon bekoren. Hierbij werd een klein arsenaal fingerfood en andere hapjes gebracht. Allemaal op hetzelfde moment, wat achteraf gezien voor wat verwarring zorgde omdat er sommige zaken warm waren en we hadden dat niet meteen door. Beter was misschien om het in twee keer op te dienen of om ons er even op te wijzen dat we de warme zaken best eerst zouden eten.

luzine-amuze

Zalm gravad lax met appel, selder, kroepoek van algen en lavas bouillon.

luzine-hapje

Tartaar van Angus beef, pomme pont neuf en mayonaise van mierikswortel.

De mayonaise werd voorgesteld als dragonmayonaise, maar dat was het wel degelijk niet. Het sausje was lekker, maar wat mij betreft wat te sterk en het verdrong zo de smaak van het vlees naar de achtergrond.

luzine-jeroen-meus

Chips van vergeten groeten, huisgemaakte borrelnootjes en gefrituurde steenbolk met citroen pipetjes en verse tartaar.

Na de apero gingen we aan tafel waar we de keuze kregen uit het gastronomisch viergangenmenu “Luzine” (70 €) of de driegangenlunch (€ 45). We kozen voor de lunch en daar namen we ook de twee aangepaste wijnen bij voor € 15. Wijnen die overigens vlot werden bijgeschonken.

luzine-leuven

De eerste kwam snel: een biologische Cuvée Roucaillat 2010 Domaine Hautes Terres de Comberousse Languedoc, Grenache-Rousanne-Ugni Blanc. Deze lekkere witte werd geserveerd bij een bordje “Smeus”: mousseline met bisque, spinazie, verse grijze garnalen en een perfect gepocheerd eitje. Lekker.

luzine-hoofdgerecht

Het tempo bleek strak, want er werd vlot afgeruimd en ik had nog net de kans om van het lekkere zuurdesembrood te proeven vooraleer het hoofdgerecht verscheen: parelhoen met groene kool, schorseneer, ratte aardappel en gevogeltejus. Samen met een rode Malamente, Azienda Agricola Lamoresca 2011, Frapato-Nero d’Avola was dit een leuk gerecht, maar niet echt verrassend. Het voorgerecht kon me meer bekoren.

luzine-dessert

Het was dan uitzien naar het dessert van patissier Pieter Devolder (Instagram volgtip!) die we in de keuken al prachtige dingen hadden zien klaar zetten. Jammer genoeg bleken die creaties voorbehouden voor het menu Luzine en moesten wij het doen met een bordje rijstepap. Maar dat bleek niet zomaar een rijstpapje; perfect uitgevoerd en geserveerd met speculaas, sinaasappel, tonkabonen en kokos was dit zonder twijfel de beste rijstepap die ik al gegeten heb in mijn leven. Voor mij was dit zonder meer het beste gerecht van de lunch. Top! Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar de dessert battle van collega blogger Hot Cuisine de Pierre en Pieter die deze zomer plaats zal vinden. Dat wordt ongetwijfeld een memorabele dag.

luzine-restaurant-leuven

Afsluiten doen we met lekkere groene thee en de nog veel lekkere snoepjes.

De rekening was met € 159 niet echt goedkoop en misschien zelfs net wat teveel om echt met een goed gevoel van tafel te gaan. Het Leuvense restaurant doet momenteel een actie met de lunch aan € 35 en dat lijkt me zeker en vast de moeite om eens voor naar de Vlaams-Brabantse hoofdstad te trekken.

luzine-prijs

Wat onthouden we van restaurant Luzine?

Het was een aangenaam weerzien met het Leuvense restaurant van Jeroen Meus en zijn confraters. Het niveau lag hoog en de prijs had alvast sterallures. Iets wat je hen zeker niet kwalijk kan nemen, vermits het er elke dag vol zit en het is een simpele economische wetmatigheid dat de prijzen stijgen bij schaarste. Bij de lunch kregen we correcte en lekkere gerechten, maar enkel het dessert was memorabel. De wijnen waren mooi, net als de setting. Op een zonnige dag was het echter een bevreemdende ervaring om vanuit de donkere ruimte weer het daglicht in te stappen. Het blijft voor mij een plaats waar ik eerder zou gaan voor het diner.

Luzine

K. Begaultlaan 15, bus 6, 3012 Wilsele
Tel +32 16 89 08 77

www.luzine.be

]]>
http://www.legourmandbelge.be/luzine-jeroen-meus-leuven.html/feed 0
Culinary Travel Magazine – The Sweet Issuehttp://www.legourmandbelge.be/culinary-travel-magazine-the-sweet-issue.html http://www.legourmandbelge.be/culinary-travel-magazine-the-sweet-issue.html#comments Sat, 22 Mar 2014 11:29:57 +0000 http://www.legourmandbelge.be/?p=3384
culinair reizen magazine

Stilte op de blog betekent dezer dagen dat er een nieuwe uitgave van ons culinair reizen magazine zit aan te komen. En dat hebben we dan ook gisteren boven de doopfont mogen houden!

Voor de eerste keer hebben we een themamagazine gemaakt en dan nog wel over zoetigheden. We stellen met trots artikels voor over het originele all desert conceptrestaurant Espai Sucre in Barcelona, een trip naar de oorsprong van cacao in Panama en zoete ontdekkingsreizen naar New York en Charleston. Zelf ging ik langs bij onze Belgische opperchocolatier Pierre Marcolini in Brussel.

Schrijf je in op onze -gratis- nieuwsbrief voor een gratis versie of abonneer je meteen en krijg alles automagisch op je iDevice getoverd.

Geniet ervan!

]]>
http://www.legourmandbelge.be/culinary-travel-magazine-the-sweet-issue.html/feed 0
d’Artagnan, Leuvenhttp://www.legourmandbelge.be/dartagnan-leuven.html http://www.legourmandbelge.be/dartagnan-leuven.html#comments Thu, 27 Feb 2014 15:47:48 +0000 http://www.legourmandbelge.be/?p=3368 Enkele jaren terug beleefden La Gourmande en ik een aangename avond bij het Leuvense restaurant d’Artagnan. De zaak was toen nog gevestigd in de Krakenstraat, vlakbij de Oude Markt, en gezegend met een prachtig bistrot interieur waar ik enorme fan van was. Ondertussen verhuisden chef Ernest Kalse en gastvrouw Sandra De Vriese naar een groter en al even prachtig pand in de Naamsestraat, niet zo ver van de oude locatie.

d’Artagnan was eigenlijk van onze radar verdwenen, ook al scoren ze een mooie 14 op 20 in de Gault & Millau gids. Toen ik onlangs voor het restaurant parkeerde kon eens binnenkijken en was ik onder de indruk van het gezellig stijlvolle interieur. Het leek me een ideaal plekje voor een Valentijnsdiner. Zo gezegd, zo gedaan.

d'Artagnan Leuven

Op Valentijn trokken we aldus naar Leuven, waar parkeren een steeds groter probleem aan het worden is. Niet zo bij d’Artagnan, want daar heeft men een privé parking achterin. Wel op voorhand te reserveren en je moet het weten want het staat nergens vermeld op de website. In mijn onwetendheid zette ik mijn auto bijgevolg in de ondergrondse parking aan het Heilig Hart ziekenhuis, op vijf minuten wandelen. Deze parking is trouwens een aanrader in het Leuvense: goedkoop s’avonds en netjes.

Je komt d’Artagnan binnen langs een imposante hal, waarna je naar het restaurant geleid wordt. Dat liep aardig vol en we kregen een tafeltje in het middengedeelte. Volgens de foto’s op de website fungeert dit stuk normaal als lounge of salon. Men had dus de capaciteit een beetje verhoogd voor de jaarlijkse hoogmis der geliefden. Achter de keuken is nog een privé zaaltje en ook daar leek het vol te zitten.

Met Valentijn serveren de meeste restaurants een enkel menu voor alle gasten, zo ook hier. Dat was netjes vermeld op het internet en we kregen aan tafel het menu nog ter nazicht bij een aperitiefje: een Lambrusco Cuvée L’Osteria Caprari Rosso, wat een soort rode schuimwijn is. Niet slecht, maar zeker ook niet wauw.

Men serveerde er drie hapjes bij: een aspergesoepje, een Gillardeau oester en brandade van skrei in quenelle vorm. Persoonlijk vond ik het een beetje te weinig afgekruid en als non-fan van oesters was ik niet echt voldaan.

dartagnan-restaurant-leuven

Het geserveerde menu van die avond was een viergangen menu met hapjes en een tussengerecht. Koffie of thee, waters en apero inbegrepen kostte dat € 85,- per persoon. De aangepaste wijnen, inclusief een glaasje bij het dessert, kwamen neer op € 20,- per persoon. Achteraf gezien was het misschien een beetje te duur als ik de vergelijking maak met wat we zoal elders betalen tegenwoordig.

De bediening die avond liep niet helemaal van een leien dakje, hoewel er niets echt mìs liep. De gastvrouw overzag haar personeel van de zijlijn en de chef deed hetzelfde in de keuken, terwijl hij soms in de zaal wat uitleg kwam verschaffen aan sommige tafels. Die uitleg was heel wat beter dan die van het aanwezige personeel, dat over het algemeen nogal onervaren overkwam. Persoonlijk lig ik daar niet wakker van, maar als ik kan kiezen heb ik graag een enthousiaste, en correcte, beschrijving van mijn gerecht en wijn. Een echte sommelier was er ook niet en de jongen die de wijn schonk hield het over het algemeen bij het aflezen van het etiket. Waarna hij ingoot met de hals van de fles op de rand van het glas. Om maar de situatie te schetsen.

Het eerste voorgerecht betrof een gepocheerd hoeve-eitje met beukenzwam, geconfijte prei, croûtons van brioche, gevogeltejus en Italiaanse wintertruffel. Om het af te maken werd het geserveerd met hoppescheuten.

leuven-restaurant-gault-millau

Het eitje kwam in een geheel aan bij La Gourmande, bij mij niet. Da’s toch net iets minder wat het visuele aspect betreft. Qua smaak ontbrak wederom wat kruiding, waardoor ik het allemaal wat flauwtjes vond. Ook de geserveerde wijn was niet echt top in combinatie met dit gerecht.

uit-eten-in-leuven

Met voldoende tijd tussen het eerste en tweede gerecht serveerde men vervolgens een leuk ogend bord met artisjok, king krab uit de Barents Zee, grijze garnalen, plukspinazie en een mousseline saus. Mijn favoriet van de avond. De geserveerde wijn deed het hier ook prima.

dartagnan

Voor het vleesgerecht kwam men aanzetten met een granité van Old English Retro gin tonic met zoethout, komkommer en salty fingers. Hier was ik helemaal weg van en dit gaat zo in mijn “te maken” boekje voor deze zomer. Dat gaat scoren op de barbecues.

leuven-restaurant

Eens de smaakpapillen terug op scherp was het tijd voor een vleesje: filet van Friander kalf, kroketje van kalfskop, just can Chateau Mont Redon, sjalot en merg. Lekker. De geserveerde rode wijn stond wel een trapje lager, spijtig genoeg.

restaurant-leuven-dartagnan

Het dessert was chocolade 70% met mango, mascarpone en pistache. Niet helemaal m’n ding. De suikerversiering op het bord was zeker ook geen meerwaarde. Opsteker was het glaasje frisse dessertwijn.

Afsluiten deden we dan met thee en koffie, samen met de aangeleverde mignardises.

restaurant-leuven

Wat onthouden we van D’Artagnan?

Dit restaurant is al vele jaren een vaste waarde in de Leuvense binnenstad, alhoewel het niet door iedereen gekend is. Gevestigd in een prachtig pand met een gezellig stijlvol interieur is het perfect voor een romantisch onderonsje. Voor deze Valentijnsavond had men een volle zaak en ik vermoed dat men beroep heeft moeten doen op extra personeel dat niet zo ervaren was. Dat verliep niet helemaal zoals je zou verwachten in deze prijscategorie. Het eten was lekker, maar was beter geweest met een extra snuifje peper en zout. Ook de wijnen konden niet helemaal overtuigen. In deze prijscategorie verwacht ik toch net iets beter.

d’Artagnan

Naamsestraat 72, 3000 Leuven
+32 16 29 26 26
www.restaurantdartagnan.be

 Foto interieur: Website ‘d Artagnan

]]>
http://www.legourmandbelge.be/dartagnan-leuven.html/feed 0
6 Zinnen Restaurant, Hasselthttp://www.legourmandbelge.be/6-zinnen-restaurant-hasselt.html http://www.legourmandbelge.be/6-zinnen-restaurant-hasselt.html#comments Sun, 16 Feb 2014 16:19:24 +0000 http://www.legourmandbelge.be/?p=3338 Het is alweer een tijdje geleden dat we de benen onder tafel schoven in het Hasseltse restaurant 6 Zinnen. Maar ik wil u niet onthouden van een review van die geslaagde avond. Deze knappe zaak met zijn jonge eigenaars was immers een echte ontdekking.

Het restaurant ligt in het centrum van de Limburgse hoofdstad. Meerbepaald in een pand waar ook “Bed & Breakfast 6 Zinnen” is ondergebracht. Zowel de B&B als het restaurant zijn eigendom van dezelfde eigenaar, echter wordt het restaurant niet door hem uitgebaat en bijgevolg hebben ze buiten de locatie niet veel met elkaar te maken.

zes-zinnen

Chef Jan Wouters en zijn vriendin Karoline Juvyns staan sinds vorig jaar aan het roer van het restaurant en ze besturen hun schip met veel branie, zoals zou blijken. Het interieur is fris wit met warme accenten zoals de houten vloer en de hedendaagse verlichtingsarmaturen.  Magento stoelen en barkrukken zijn de eyecatchers.

restaurant-hasselt

Samen met de collega’s van Be-Gusto, Belgian Taste Buds en Shoot That Food (met dank voor de foto’s!) nam ik plaats aan de tafel langs de toog. Deze bevindt zich niet in het eigenlijke restaurantgedeelte, waar het gezelliger is ingericht. Onze tafel bood dan weer een mooi zicht achter de schermen zodat we konden meeleven met de inspanningen van chef Wouters en Karoline. Die laatste stond trouwens alleen in voor de bediening, wat indruk gemaakt heeft.

aperitief-6-zinnen-hasselt

Bij aankomst werd ons de keuze geboden tussen de gekende aperitieven of eens iets anders, namelijk een pisco sour. We kozen voor dat laatste, maar daar bleek ik niet meteen een fan van. Net iets te sterk ook. Het hapje erbij kon me dan weer wel bekoren: kroepoek van azijn met een dipje van rode biet en yoghurt.

gastronomisch-restaurant-hasselt

De prijs van de menu’s bleek een meevaller en we kozen voor de uitgebreide versie van het “100% Ons” menu. Dit wordt aangeboden in drie- (€ 35,-), vier- (€ 44,-) en vijfgangen (€ 53,-).

Terwijl we de keuze uit het menu maakten vielen ons volgende amuses te beurt:

zes-zinnen-hasselt

Hartige soesjes met crème van cheddar.

restaurant-zes-zinnen-hasselt

Macaroni kroketje met ham mayonaise.

restaurant-zes-zinnen

Ravioli van rettich met zalm, citrus en zalfje van soja.

restaurant-6-zinnen

Na deze lekkere hapjes serveerde gastvrouw Karoline ons een Chileense witte Santa Inés Estate, Sauvignon Blanc 2012 uit de Maipo Valley. Bij deze frisse wijn kwam een taartje van krab met komkommer en groene appel. Meteen werd het dresseertalent van chef Jan duidelijk. Ongetwijfeld een skill die hij heeft kunnen bijschaven tijdens zijn passages bij ‘t Zilte, Vous Lé Vous en Aan Tafel bij Luc Bellings. Qua smaak zat het alvast ook snor. Misschien een klein beetje extra afkruiden voor wat meer pit. Aan de andere kant hoeft een eerste gang niet meteen alle registers open te zetten.

restaurant-6-zinnen-hasselt

Het volgende gerecht was iets minder qua dresseerwerk, maar hier waren het dan weer de smaak en de tegenstelling warm-koud die voor vuurwerk zorgden. De gedroogde ham met structuren van Cavaillon en crème van avocado was zeker een winner, wat mij betreft. De geserveerde wijn was een Quintaluna 2011, Ossian, Verdejo, Spanje: een meer dan goede match. 

gault-millau-hasselt

Geen menu is compleet zonder de Noordzee vis van het jaar en dus kregen we hier ook weer een stukje prima gebakken pladijs. Geserveerd met mousseline, salsa van aubergine, tuinbonen en ijzerkruid. Lekker.

diner-6-zinnen-hasselt

Ondertussen werd een rood wijntje ontkurkt en dat kan maar een ding betekenen: het vlees kwam eraan. In dit geval een lapje Iberico met paprika, gegrilde courgetteschijfjes, aardappel en tapenade van zwarte olijven. Een perfect gegaard stukje varken zoals dit gaat er altijd in. Een lekker bord en al zeker in combinatie met de uitstekende Portugese Tons de Duorum uit 2011.

kass-hasselt-6-zinnen

Of we kaas wilden? De overkant beslist om een bordje te delen en ziet een kaasselectie met Coulommiers Il De France, L’ Etivaz uit de Zwitserse Alpen, Livarot Normandie, geitenkaas uit de Provence met tijm en lavandel en de bekende Grevenbroecker op tafel komen. ‘t Zal wel gesmaakt hebben, maar ik hield liever nog wat plaats voor het dessert.

dame-blanche-zes-zinnen-hasselt

Hiervoor kregen we de keuze uit twee: framboos met crème van witte chocolade en sponscake van pistache of een interpretatie van een all-time classic: de dame blanche. Ik koos voor het laatste, maar dat werd een beetje de domper op de feestvreugde. De structuur zat immers niet zo goed en de smaak ontbrak in het ijs. Jammer!

dessert-zes-zinnen-hasselt

De hapjes bij de thee konden wel nog bekoren, maar de dame blanche bleef toch  wat nazinderen. Chef Jan weet het aan de kwaliteit van de vanille en drukte me op het hart dat hij kost noch moeite zou sparen om een topleverancier te vinden waardoor hij zijn gerecht naar een hoger niveau zou kunnen tillen. Ik geloofde hem. Niet in het minst omdat deze man enorm gedreven is en zich dit soort opmerkingen ter harte neemt zonder geschoffeerd te zijn. Iemand met passie, quoi?

toprestaurant-6-zinnen-hasselt

Wat onthouden we van restaurant 6 Zinnen?

In het centrum van Hasselt, met parking in de buurt, kookt chef Jan Wouters prachtige borden bij elkaar. Deze worden met minstens evenveel passie voorgesteld door gastvrouw en sommelier Karoline die erin slaagt om bij elk gerecht een leuke wijn te schenken. Het kader is hedendaags romantisch, de prijzen zijn meer dan top. Dit jonge koppel staat aan de vooravond van wat hopelijk een lang gastronomisch avontuur mag worden in een stad die hiermee weer een prachtige culinaire plek rijker is.

Restaurant 6 Zinnen

Luikersteenweg 6, 3500 Hasselt
+32 11 334 734
www.restaurant6zinnen.be
]]>
http://www.legourmandbelge.be/6-zinnen-restaurant-hasselt.html/feed 0
Culinary Travel Magazine, Issue #4http://www.legourmandbelge.be/culinary-travel-magazine-issue-4.html http://www.legourmandbelge.be/culinary-travel-magazine-issue-4.html#comments Mon, 10 Feb 2014 10:36:36 +0000 http://www.legourmandbelge.be/?p=3333 culinair reizen magazine

Na een korte winterstop ligt ons Engelstalig magazine weer in de virtuele rekken van de App Store!

In deze editie gaan we op reis naar Thailand en ontdekken we wat echte fair trade koffie is en hoe de levens van mensen erdoor kunnen veranderen. Verder gaan we mee naar Marokko waar we afwijken van de platgetreden toeristische paden. Onze maandelijkse restauranttrip gaat naar Saison, in San Francisco, op dit moment beschouwd als het beste wat de Verenigde Staten te bieden hebben.

En we hebben nu ook een vaste column schrijfster!

Check snel de Newsstand/Kiosk op je iPad of iPhone als je een abonnement hebt. Indien niet: schrijf je in op de nieuwsbrief en lees gratis! Zonder automatische hernieuwing, trouwens.

]]>
http://www.legourmandbelge.be/culinary-travel-magazine-issue-4.html/feed 0
Fidalgo, Tienenhttp://www.legourmandbelge.be/fidalgo-tienen.html http://www.legourmandbelge.be/fidalgo-tienen.html#comments Sat, 25 Jan 2014 11:10:24 +0000 http://www.legourmandbelge.be/?p=3294 In 2014 vieren Filip Dewijnants en Christel Steenwegen het twintigjarig jubileum van Fidalgo, hun Tiense restaurant.  Het koppel zag hun jarenlange inzet beloond met een topscore van 16 op 20 in de Gault & Millau gids. Hoog tijd voor een bezoekje, dus.

Fidalgo is gelegen te Bost, een deelgemeente net buiten het centrum van Tienen. Het restaurant bevindt zich nog binnen de Tiense ring en is zodoende makkelijk bereikbaar vanuit het centrum van de suikerstad en de ambachtelijke zones. De ligging, een interessante lunchformule, het prachtige (recent vernieuwde) terras en voldoende parking voor de deur vormen alvast een aantrekkelijke combinatie voor zakelijk cliënteel. Zelf kozen we voor een romantisch uitje op een zaterdagavond.

We werden hartelijk ontvangen door de maître van dienst en gastvrouw Christel die ons de rest van de avond zouden voorzien van een onberispelijke service. Het restaurant is ruim bemeten met grote tafels, gedimd licht en comfortabele stoelen. Het interieur is landelijk, wat perfect past bij het gebouw. Alles is verzorgd en er is gelet op de details. Er heerste een intieme sfeer. Ideaal voor een tête-à-tête, maar we zagen ook families en bevriende koppels genieten van een avondje uit.

fidalgo-tienen-champagne

Nog maar net gezeten kregen we een menu met daarbij een glaasje Champagne Infini aangeboden. Blijkbaar wordt dat ook aan het Belgische Hof geschonken en als het goed genoeg is voor Philippe en Mathilde dan is het dat ook voor ons.

Chef Dewijnants hanteert een menuformule waarbij je zelf een aantal gangen kiest, van vier tot acht. Er is op weekdagen een driegangen lunch formule die ook all-in kan genomen worden en alle gerechten zijn eveneens à la carte beschikbaar. Het viel op dat alle formules bijzonder schappelijk geprijsd waren. We lieten ons verleiden tot vijf gangen met passende wijnen.

Bij het aperitief en het snuisteren in de kaart werden we uiteraard al voorzien van een aantal hapjes die een blik zouden werpen op de stijl van de chef. Kijkt u even mee:

fidalgo-tienen-amuse

Praline van ganzenlever.

fidalgo-tienen-amuze

Hoorntje met een mousse van gerookte paling

fidalgo-tienen

Carpaccio van bosduif.

fidalgo-tienen-hapje

Bij de laatste foto vergat ik te noteren wat het was en er was ook nog een uitstekende bisque, waarvan ik dan weer geen foto heb.

Het was meteen duidelijk dat Filip een echte product gedreven keuken hanteert, zonder al te veel liflafjes. Hier telt voornamelijk een hoofdingrediënt van onberispelijke kwaliteit en de garnituur wordt een beetje naar de achtergrond verwezen. Het menu heet dan ook niet voor niets “Pure”. We zagen geen ingewikkelde presentaties met uiteenlopende smaken, maar wel een strakke focus op de hoofdrolspeler. Mij kon het alvast bekoren.

fidalgo-tienen-coquille

De eerste gang van de avond was een bordje met perfect gegaarde, in-je-mond-smeltende Sint-Jacobsnoten. Ze werden bijgestaan door krokante garnituur van wortel en knollen en een lekker sausje. De gepairde wijn was een Sauvignon Félines van 2012 uit de Languedoc. Het zilte van de wijn ondersteunde het gerecht uitstekend. Ook los van het bord stond deze toegankelijke wijn trouwens zijn mannetje.

De prima kwaliteit van de wijnen zou trouwens de ganse avond een constante zijn. Telkens lekker op zichzelf en ook mooi in harmonie met het geserveerde gerecht. Extra punten hiervoor, want de laatste tijd vind ik dat nogal wat restaurants hier een beetje de bal mis slaan.

fidalgo-tienen-heilbot

De volgende wijn was een Château de Nages 2012, Costières de Nîmes. Bij deze zurige witte van Grenache en Rousanne kregen we een fantastisch lekker stukje gerookte heilbot met een tapenade van ansjovis. Zalig in al zijn eenvoud. Het was voor mij de topper van de avond.

fidalgo-tienen-voorgerecht

Het eerste vleesgerechtje was een stukje duif met een puree van pompoen en gemarineerde ui. Ik was wat minder wild van deze gang, omdat het duifje, hoewel nog rosé, toch iets te lang gebakken was naar mijn meug. De wijn, een Saint-Emillion Grand Cru 2010 (Merlot, Cabernet Franc, Cabernet Sauvignon) deed het prima.

fidalgo-tienen-hoofdgerecht

De hoofdschotel van de avond was een uitmuntend stukje hert met knolselder, groentjes en een jus van eekhoorntjesbrood. Hier koos de chef om wat meer garnituur te voorzien, wat niet écht nodig was. De wederom uitstekende wijn betrof een Haut-Blanville Peyrals uit 2009, bestaande uit Syrah, Grenache en Carignan.

fidalgo-tienen-nagerecht

We lieten de zoetigheid voor wat ze was omdat we hadden gehoord dat de chef een prachtige Stilton serveerde. De kwaliteit van de kaas was prachtig, maar het was ietsje teveel als nagerecht. De Stilton werd wel mooi gebracht met krokantjes, crumble, okkernoot, een zoete touch en frisse blaadjes groen. Extra punten voor het glaasje dessertwijn: een Chât Manos Cadillac 2010. Een zoete, doch niet plakkerige, wijn uit Bordeaux. Het is niet al Sauternes dat er de klok slaagt.

fidalgo-tienen-friandise

Restaurant Fidalgo liet ons besluiten met een blik op de uitgebreide theekaart, waaruit ik een zeer lekkere variant koos. Welke kan ik u niet meer vertellen, vermits de schitterende wijnselectie van die avond zijn stempel heeft gedrukt op mijn geheugen. Bij de thee kwamen nog twee zoete mini dessertjes waaronder bovenstaand bord met onder andere zeer lekker mango ijs.

Voor dit menu betaal je € 60,- zonder wijn. Als je de pairing erbij kiest kost het je € 25,- meer. Dit is een uitstekende prijs-kwaliteitsverhouding, zeker voor de geleverde kwaliteit van zowel producten als wijnen.

Wat onthouden we van restaurant Fidalgo?

In een gezellig kader kweet sympathieke gastvrouw Christel zich met veel schwung van haar rol, zorgde ervoor dat de glazen gevuld bleven en dat de borden van chef Dewijnants in perfecte staat op de tafel verschenen. In die borden speelde telkens één ingrediënt de absolute hoofdrol, weliswaar een ingrediënt van topkwaliteit. Het bleef simpel, maar simpel is niet eenvoudig. De geserveerde wijnen waren meer dan behoorlijk en de prijs-kwaliteitsverhouding was top. Een echte Tiense topper, met andere woorden.

Fidalgo – Filip Dewijnants
Outgaardenstraat 23, 3300 Tienen
+32 475 61 21 55
www.fidalgo.be
 
]]>
http://www.legourmandbelge.be/fidalgo-tienen.html/feed 0
Biercafé The Capital, Leuvenhttp://www.legourmandbelge.be/biercafe-the-capital-leuven.html http://www.legourmandbelge.be/biercafe-the-capital-leuven.html#comments Sat, 04 Jan 2014 14:38:27 +0000 http://www.legourmandbelge.be/?p=3274 Over The Capital in Leuven is in diverse media al veel gezegd en geschreven. De eigenaar van dit project haalde zich de woede van zijn Oude Markt concullega’s op de hals door niet zo’n sympathieke uitlatingen en het café bleek zich niet aan zijn ambitie te kunnen houden. The Capital wil immers de meest uitgebreide bierkaart ter wereld kunnen voorleggen, maar tot dusver is dat nog niet gelukt. Meer nog: het Brusselse Delirium Café dook in zijn voorraadkelder en telde er genoeg bieren om het wereldrecord voor zich op te eisen. De Brusselaars lieten dat ook fijntjes in de landelijke pers noteren. Ambitie is niet altijd even sympathiek.

the-capital-leuven

Ik wilde dat allemaal zelf eens gaan bekijken en dus trok ik op een doordeweekse avond naar The Capital. Het biercafé bevindt zich aan de Leuvense Grote Markt, in een groot pand waar voorheen een speelgoedwinkel huisde. Eenmaal binnen zag ik dat de zaak is opgedeeld in verschillende ruimtes en twee verdiepen. Het gelijkvloers bestaat uit een gedeelte met tafels en stoelen, vervolgens de toog met aan de overkant een heuse tapasbar en achteraan een wat gezelliger stuk met een zetel en tafeltjes. De trap naar boven onthulde nog meer stoelen en tafels. Plek genoeg dus.

Omdat de meeste plaatsen bezet waren, zette ik me aan de toog in afwachting van mijn gezelschap. Daar aanschouwde ik het spektakel van biertjes die via een liftje naar boven werden gestuurd en op een plateau belandden. De voorraadkelder van The Capital telde op dat moment een drieduizendtal referenties. Een aantal bieren zijn ook beschikbaar op vat.

Er werd me een biermenu op A4 formaat aangereikt met daarin de selectie. Ik begon erin te bladeren toen mijn drinkgezel opdaagde en we alsnog besloten om te verhuizen naar het gedeelte achteraan. Wat een pak van mijn hart was, want aan de toog bleek het vrij lawaaierig. Eenmaal gezeten moesten we echter vaststellen dat de akoestiek aldaar geen haar beter was. Ik vermoed dat het een probleem is van het open pand.

Het bier was alvast geen probleem. We gingen van start met een 750ml fles Saison Dupont Biologique. Dat is een ongefilterd gouden bier met wat zuurtjes en een leuk aantal bubbels. Zo kan het dus goed dienen als aperitief en het was ideaal als starter.

the-capital-leuven-saison-dupont

De keuze maakte ik zelf, samen met een virtuele bierkennervriend op Facebook, want wat de, overigens zeer sympathieke en behulpzame, ober voorstelde was niet meteen waar we naar op zoek waren. Biertjes van 7 à 8 % deed hij af als lichte bieren. Als ik zo’n café binnenstap om er een aantal te proeven hou ik het toch liever bescheiden op alcoholvlak.

the-capital-leuven-ter-dolen-blond

Na de fles Saison, die eigenlijk goed dienst deed om met twee te ledigen, gingen we elk onze eigen weg qua keuze en nam ik een blonde Ter Dolen. Een lekker vlot biertje, waarmee je toch wat moet oppassen omwille van zijn 6,1% alcohol.  Ik had van deze Limburgse abdij al eens een andere variatie mogen proeven en omdat die zo goed meeviel probeerde ik deze blonde. Hergist op de fles en net iets bitterder dan een pilsje. Lekker.

We bedienden ons ondertussen ook van wat nachos bij de tapasbar. De bar biedt een ruime keuze aan tapas en ander lekkers, à la minute bereid door een dedicated chef. Een leuke extra touch voor zo’n café.

the-capital-leuven-bockor-pils

Als laatste biertje van de avond koos ik nog een pilsje van Bockor. Daarover kan ik kort zijn, want die vond ik niet zo geslaagd. De vorige twee bieren waren echt wel toppers en dan kan zo’n fletse pils niet meer scoren natuurlijk. Een wijze les voor de volgende keer.

Wat onthouden we van The Capital? Buiten het feit dat het er zeer lawaaierig is en dat het interieur nogal kitch aandoet is er het feit dat je er een (te) grote keuze hebt uit een massa bieren. Bieren die bovendien correct geprijsd zijn.

Wat het fetisjisme over het aantal van de referenties betreft kan ik ook kort zijn: wie maalt daarom? Ik ga liever in een café waar de eigenaars een mooie selectie samenstellen in plaats van gewoon àlles in de kelder te duwen. Ik ben geen bierkenner en ik had dus de grootste moeite om iets deftig te kiezen. Een toerist zal hier misschien wel op afkomen en ook weer op zijn hoofd naar buiten kruipen als hij de suggesties van het personeel volgt. Bovendien is eenzelfde bier van het vat, fles en grote fles goed voor drie referenties. Tja…

Persoonlijk hou ik het liever wat rustiger en proef ik gewoon graag af en toe eens iets dat ik niet ken. Ik vond het allemaal wat te groots. Maar dat kan aan mij liggen en dat gaat me ook niet tegenhouden om er opnieuw een biertje te gaan proeven.

The Capital
Grote Markt 14, 3000 Leuven
www.thecapital.be
 
]]>
http://www.legourmandbelge.be/biercafe-the-capital-leuven.html/feed 1
La Belle, Geelhttp://www.legourmandbelge.be/la-belle-geel.html http://www.legourmandbelge.be/la-belle-geel.html#comments Fri, 27 Dec 2013 11:01:53 +0000 http://www.legourmandbelge.be/?p=3222 Restaurant La Belle, in Geel, knipperde al een hele tijd op mijn radar. Chef-eigenaar Peter Vangenechten legde als oud-leerling van hotelschool Ter Duinen immers al een mooi parcours af met haltes bij onder andere Sire Pynnock,  De Koopvaardij en Nuance.

Ook het detectiemateriaal bij de heren Gault & Millau en Michelin had La Belle opgemerkt waardoor de zaak in de meest recente gidsen bekroond werd met respectievelijk 14/20 en een eerste ster. Omdat ik een vriendin heb die in de buurt woont van La Belle besloten we om werk te maken van een lunch en zo gebeurde het dat we onlangs de parking opreden van een van België’s nieuwste sterrenzaken.

la-belle-geel-restaurant

De naam La Belle is eigenlijk een woordspeling, want het restaurant bevindt zich in Bel, een gehucht van Geel. Het is een dorpje dat rust en sereniteit uitstraalt, omgeven door dennenbossen en heide. Niet meteen de hipste plek van het land, maar het heeft zeker zijn kwaliteiten.

Voor chef-eigenaar Peter Vangenechten was het een terugkeer naar zijn geboortestreek, toen hij er in 2012 een hoeve kocht. Hij restaureerde het gebouw met oog voor detail en het resultaat mag er zijn. Het restaurant bevindt zich, naar mijn vermoeden, in een oude stal waar men alle moeite gedaan heeft om het ruimtegevoel te bewaren.  De materialen zijn nauwkeurig gekozen, de zeteltjes comfortabel en de tafels ruim. Die laatsten staan ook voldoende ver van elkaar om nooit “gestoord” te worden door andere gasten. Een perfecte opstelling voor een zakenlunch, maar ook voor een romantisch diner.

Bij het binnenkomen werden we ontvangen door chef Vangenechten, die even uit de keuken kwam om een hand te schudden. ‘t Is een klein gebaar, maar het wordt zeker geapprecieerd.

Eenmaal gezeten werd ons onmiddellijk een aperitief aangeboden. We kozen een uitmuntende Crémant d’Alsace waarbij een arsenaal hapjes geserveerd werd die duidelijk de signatuur van de chef bevatten. Als fan van het betere dresseerwerk was ik zeer benieuwd wat deze ex-sous chef van Thierry Theys uit zijn mouw zou schudden. Het was dan ook dé reden dat ik naar hier gekomen was. De motivatie was zelfs des te groter na een geslaagd bezoek bij een andere ex-leerling van Nuance in het Leuvense EssenCiel.

la-belle-geel-hapje1

Vangenechten startte eerder voorzichtig via een biscuit met gember, chiboeste, gingerbeer en dennentop. Het mocht van mij iets feller van smaak, maar je start een menu beter rustig. Op hetzelfde bordje vonden we een krokantje met een crème van Reypenaer Réserve XO (30 maanden). De flinterdunne chips bleken net iets te fragiel om optimaal te kunnen genieten van de lekkere crème, maar het mes bood soelaas. Qua smaak zat het alvast goed.

la-belle-geel-amuze

Er volgde al snel een bordje met structuren van rode biet en bloedworst.

restaurant-geel

Vervolgens werd er ons een glaasje voorgezet met fregola (pastabolletjes), hangop en een crème van chorizo. Hierop kwam een messchede met onder andere gepofte rijst. Het niveau ging stijl omhoog met dit gerecht, zowel qua smaak, structuur als presenteren. Knap.

la-belle-geel-hapje

Het afsluitende hapje was een kommetje met in Molderbier gegaarde kalfswang, voorzien van een schuim en een chips van aardappel. “Zààlig!”, klonk het aan de overkant. Ik beaamde. Het deed me denken aan een soortgelijk hapje met traag gegaarde ossenstaart dat ik ooit at in De Tuinkamer, wat als een compliment beschouwd mag worden.

Ondertussen hadden we besloten om het driegangen lunchmenu uit te proberen. Geprijsd aan € 34,- leek ons dat zeker schappelijk. Het werd voorgesteld aan de tafel en het klonk alleszins niet verkeerd. De zaak was toen al quasi volgelopen en dat vond ik best opmerkelijk voor een vrijdagmiddag in een afgelegen dorpje. Het cliëntèle leek me bovendien hoofdzakelijk te kiezen voor een uitgebreid menu met wijntjes. La Belle is dan ook een restaurant zoals Michelin ze graag heeft: met een chique sfeer en personeel dat etiquette hoog in het vaandel voert. Daar komt natuurlijk een bepaald publiek op af, maar voor mij mag het eigenlijk iets losser.

la-belle-geel

Terug naar het bord. Het voorgerecht van de dag was carpaccio van Sint-Jacobsnoot met oester, terrine van pancetta en paleta, handgerolde couscous met dashi, aardpeer, chips van aardpeer, avocado, crumble van zeewier, komkommerrolletjes en een komkommerbloem. Dat alles was prachtig gepresenteerd en overheerlijk. De structuren en smaken werkten goed samen. Zeer geslaagd en het gaat stante pede op mijn shortlist voor de beste voorgerechten van 2013. Ik ben geen fan van oesters, maar in dit gerecht vond ik het best te pruimen. Extra punten!

restaurant-la-belle-geel

Waar ik ook geen fan van ben is kabeljauw. Het is niet bepaald opwindend van smaak en de meeste van deze vissen zijn niet duurzaam gevangen. Het stond echter op de lunch van die dag en omdat het al lang geleden was dat ik nog kabeljauw had gegeten wilde ik het best nog eens proberen. Peter schotelde een ruim op het vel gebakken stuk van de haas voor met zalf van butternut, sweet mama, romanesco roosjes, prei, fondant aardappel en jus van langoustines. De combinatie had evenzeer gewerkt met een stukje licht vlees en paste prachtig bij elkaar. De kabeljauwhaas was nét iets verder gebakken dan wat tegenwoordig de norm is, maar dat vond ik prima. Ik heb hem liever op deze manier.

Er werd ons vervolgens kaas aangeboden, die we niet namen. Aan de andere bordjes in de zaal zag ik wel dat men in La Belle iets extra doet met de kaas, in plaats van simpelweg een aantal stukjes op een bord te zwieren. Dat zien we graag.

la-belle-geel-nagerecht

We moesten niet lang treuren om de kaas, want het dessert volgde snel. Een bordje met vanille biscuit, gemarineerde ananas, granité van ananas, mikan crème en vers vanilleijs.  Het was op voor ik het wist en dat is meestal een goed teken. Het was geen zwaar nagerecht, gebracht met de nodige fraîcheur en wederom werd er leuk gespeeld met structuren. Een leuke afsluiter.

restaurant-la-belle-koffie

restaurant-la-belle-nagerecht

Bij de koffie werden we nog voorzien van de nodige macarons, een heerlijke madeleine met violette en een praline. Waarna we nog konden proeven van een bordje met tiramisu à La Belle, wat eigenlijk een finaal visitekaartje was van chef Peter en nogmaals zijn talent om met structuren en koud-warm tegenstellingen te spelen onderstreepte. Mooi.

De rekening was een schappelijke € 126,- voor tweemaal aperitief ( € 11,-), tweemaal lunch ( € 34,-), waters ( € 8,-)  een glas wijn bij het hoofdgerecht ( € 6,-) en tweemaal koffie ( € 7,-).  Daarvoor kregen we ook de zeer professionele bediening op sterniveau. Ook het eten en de zaak zelf zijn zeker de ster waardig.

La Belle is ongetwijfeld een aanwinst voor de Kempen. Voor mij mocht de bediening net iets losser, maar dat is detailkritiek. Niet enkel Michelin heeft een boontje voor dit soort inrichting en manier van werken, er is gegarandeerd ook een publiek voor zoals tijdens onze lunch ook te zien was. Peter Vangenechten is zeer zeker een talent met het potentieel om verder te groeien in zijn métier. Hij kan goed spelen met structuren en weet hoe hij een bord moet dresseren. 

Restaurant La Belle – chef Peter Vangenechten
Bel 162, 2440 Geel
+32 14 708 451
www.la-belle.be
info@la-belle.be
 
]]>
http://www.legourmandbelge.be/la-belle-geel.html/feed 0
Culinary Travel Magazine – Issue #3http://www.legourmandbelge.be/culinary-travel-magazine-issue-3.html http://www.legourmandbelge.be/culinary-travel-magazine-issue-3.html#comments Thu, 19 Dec 2013 21:20:14 +0000 http://www.legourmandbelge.be/?p=3227 Culinary Travel Magazine 3 - met updates over de Michelin restaurants 2014

Het Michelin seizoen is voorlopig weer achter de rug. Met bijna elke week een nieuwe gids was het moeilijk om een overzicht te bewaren en daarom hadden we het idee om een speciale editie van Culinary Travel Magazine te doen rond het onderwerp.

Vandaag stellen we dan ook met enige fierheid onze speciale Michelin uitgave voor met een update over alle nieuwe gidsen, aangevuld met kwalitatieve besprekingen en foto’s van Dinner by Heston, Diverxo en De Leest.

Als je geabonneerd bent hoef je maar de app open te klikken en te starten met lezen. Voor alle andere geïnteresseerden is het magazine te downloaden via de App Store. Voorlopig nog enkel voor iPad en iPhone, maar in 2014 gaan we ook naar Android.

Voor het nieuwe jaar gaan we via onze nieuwsbrief ook enkele jaarabonnementen weggeven, dus schrijf je zeker in!

]]>
http://www.legourmandbelge.be/culinary-travel-magazine-issue-3.html/feed 0